کافه میر

مقاله

چای این نوشیدنی محبوب ایرانی؟

«یه چایی در خدمت‌تون باشیم!»

جهانی بودن طعم چای، یکی از ویژگی‌هایی است که نوشیدن چای را دلپذیر می کند؛ زبانی مشترک که کسی با آن بیگانه نیست.  

این پدیده‌ی شگفت‌انگیز که حضور همه‌گیرش آن را به امری کاملا طبیعی، جا افتاده و پذیرفته شده در تاریخ و اجتماع‌مان تبدیل کرده، باعث‌ شده گاه با خود گمان کنیم که از همان ابتدای تاریخ ایران در زندگی مردم این کشور بوده است، حال آن‌که این نوشیدنی برخلاف تصور ما نوشیدنی محلی و بومی ما نیست و پدیده‌ای است مدرن و امروزی که از ورود و رواجش در ایران کم‌تر از یک قرن و نیم می‌گذرد. این پدیده شگفت که نام فارسی هم ندارد از سرزمین چین به ایران وارد شده است.

حالا این چای که دیگر مهم نیست از کجا آمده، چنان در فرهنگ روزانه‌ی ما تنیده شده که هیچ‌گاه نمی‌توان جدایش کرد. بسیاری از ما چای را به آب ترجیح می‌دهیم و گمان‌مان بر این است که هیچ چیز جز این نوشیدنی نمی‌تواند خستگی‌ را از تن‌مان در بیاورد و آن «آخیش»ی که بعد از اولین جرعه چای لب‌سوزِ لب‌دوز به زبان می‌آوریم، همان خستگی‌ای است که درمی‌رود.

صبح خیلی‌های ما بدون چای شروع نمی‌شود، از سردردهایی می‌گوییم که به خاطر نخوردن چای صبح به بدن‌مان عارض شده است. واقعا هم صبحانه بدون چای معنی ندارد، حتی اگر در این صبحانه انواع خوردنی‌ها و نوشیدنی‌های خوب وجود داشته باشد. چای صبحانه چای مخصوصی است که ما با «احساس جمعی‌مان» خلقش کرده‌ایم. مراسم خاصی مانند خواستگاری با چای است که رسمیت پیدا می‌کند. عصرها و لحظه‌هایی را با نام «وقت چای» نشانه‌گذاری می‌کنیم و در این وقت‌هاست که از هر دری سخن می‌گوییم، خاطره تعریف می‌کنیم و زندگی‌مان رنگ دیگری می‌گیرد. دوست‌مان را به یک فنجان چای تازه‌دم دعوت می‌کنیم و در این دعوت‌مان، بیش از فنجان چای، محبت پیشکش می‌کنیم. چای برای ما نوشیدنیِ با هم بودن‌مان است. 

رزرو